Mariska Overman
Na haar twee eerdere boeken gooit Mariska Overman het met Wolfke over een andere boeg. Althans, grotendeels. Ook in dit boek heeft het gemis van een dierbare een belangrijke rol, maar verder kan het verhaal niet echt gebeurd zijn. Of het dan ook niet waar is, dat is de vraag die Overman boven de markt laat hangen.
“Het is zo knap hoe Overman ‘hokjesdenkers’ en ‘ruimdenkers’ zonder oordeel tegenover elkaar weet neer te zetten.”
Ondanks dat het verhaal op een andere manier is opgebouwd en verder van de werkelijkheid af staat, zit het weer net zo goed in elkaar. Diverse grote thema’s vinden in dit verhaal de weg naar het jeugdige brein en bieden stof tot nadenken. Pak daarbij de herkenbare, prachtige schrijfstijl van Overman en een boek dat je in één ruk wilt uitlezen is wederom geboren.
Grappig is het om te lezen waar Overman de inspiratie voor dit verhaal vandaan heeft. De drie pijlers, zoals zij het zelf noemt, hebben alle drie een subtiele rol in het verhaal gekregen, maar pas bij het lezen van het dankwoord vallen de puzzelstukjes op zijn plaats en snap je als lezer deze kleine knipoogjes.
Holly woont met haar moeder in een oude villa in het bos. Haar vader is enkele jaren geleden overleden en zijn as zit in een vaas. Zowel Holly als haar moeder hebben het verlies eigenlijk nog niet helemaal verwerkt. Holly praat geregeld tegen haar vader en vertelt hem wat ze meemaakt of vraagt hem om advies. Dan verbergt haar moeder een geheim op zolder, waarvan zij het beter vindt dat Holly er niets van afweet. Hoe minder je weet, hoe beter. Om te voorkomen dat Holly door haar nieuwsgierigheid het geheim in gevaar brengt, laat haar moeder het haar toch zien. Nou ja, het… haar. Het is een meisje. Niet zomaar een meisje, maar een meisje met gele ogen. Een wolvenmeisje.
Waar Holly haar moeder hiermee hoopt de nieuwsgierigheid te hebben ingedampt, wordt deze juist aangewakkerd. En dus gaat Holly avond aan avond, met haar tekeningen, naar zolder. Langzaamaan krijgt ze steeds meer een band met Wolfke, zoals ze het meisje heeft genoemd. Ook Wolfke voelt zich steeds meer op haar gemak, waardoor ze ook steeds meer van haar ‘wolfzijn’ laat zien. Maar dan komt het geheim dat Wolfke bij hen op zolder zit uit en zit er maar één ding op. Wolfke moet hier weg…
De wijze waarop Overman de wereld van Holly beschrijft is zodanig dat je deze wereld echt om je heen ziet, ruikt en ervaart. Je hoort de sneeuw knisperen, je voelt de boosheid als de meute voor de deur staat met hun complottheorieën en je ervaart hoe het is om niet normaal te zijn. Normaal, wat is eigenlijk normaal? Anders, ook zo’n raar woord. Jezelf zijn, dat is waar het om gaat. Helemaal, voor de volle honderd procent jezelf zijn en ook zo geaccepteerd worden door je omgeving. Het is zo knap hoe Overman ‘hokjesdenkers’ en ‘ruimdenkers’ zonder oordeel tegenover elkaar weet neer te zetten. Een leerzame les voor iedere 10+ lezer.
Harmen van Straaten is verantwoordelijk voor de illustraties. Zo fijn dat er door de uitgever voor gekozen is om alle tekeningen full-colour in het boek te plaatsen. Het maakt het een streling voor het oog en vult het verhaal aan. De hand van Van Straaten is in de illustraties direct herkenbaar. Veel kleur, speelse lijnen en versterkend richting het verhaal.
Maar wat is de boodschap die Wolfke probeert te vertellen? Wij geloven dat zij steeds meer zichzelf durfde te laten zien, omdat ze van Holly ook zichzelf mocht zijn. Dat Holly, via haar tekeningen, steeds meer van haarzelf liet zien, zal daar zeker een grote bijdrage in hebben gehad.
Wolfke is qua verhaal niet in één adem te noemen met de eerdere boeken die Overman schreef, maar het verhaal raakt wederom, zet diverse thema’s in het zonlicht en is bovenal een heerlijk boek om in te verdwalen.
Leeftijd: vanaf 10 jaar
B-boek
Illustrator: Harmen van Straaten
Uitgever: Kluitman
Prijs: €18,99