Janna de Lathouder
Wanneer je begint aan ‘Acht dagen rotzomer’ lijkt het in eerste instantie niet heel origineel. Elena verhuist in de zomervakantie en moet bij haar oude tante Nannie verblijven, zolang haar ouders bezig zijn met het verbouwen van de nieuwe fietsenwinkel. Dit gegeven kennen we ook uit enkele andere titels. Toch is het Janna de Lathouder gelukt er een aantal verrassende en interessante plottwists in te verwerken, zodat dit boek toch echt weer zeer de moeite waard is.
“Een spatfijn verhaal, mooi taalgebruik met zo nu en dan een subtiele grap.”
Elena verhuist met haar ouders naar een nieuwe woonplaats. Haar ouders openen daar een nieuwe fietsenwinkel en voordat dit allemaal klaar is, moet er nog wel wat gebeuren. In de tussentijd past Tante Nannie op Elena (of is het andersom?). Een kauwtje heeft een goudkleurig beeldje van Tante Nannie gepikt en in zijn nest in het kippenhol van de buurman neergelegd. Die vraag je dan gewoon even terug, toch? Mooi niet, buurman Hans en Tante Nannie hebben niet zo’n beste relatie. En dus wordt het de missie van Elena om dat beeldje terug te krijgen, enerzijds om haar tante te helpen, maar ook zeker om zichzelf te bewijzen dat ze dit ook kan zonder haar beste vriendin Jenny.
Jenny is al sinds groep 5 de beste vriendin van Elena. Ze doen alles samen en Elena moet het ook niet in haar hoofd halen om plezier met andere klasgenoten te maken. Elena is heel blij met Jenny, want dankzij haar durft ze veel meer. Elena zelf is niet zo’n durfal, maar Jenny geeft haar zelfvertrouwen. Zoals een beste vriendin dat ook hoort te doen. Jenny helpt Elena met het oppimpen van haar kamer met leuke beeldjes. Beeldjes van bestemmingen die de twee in de toekomst samen gaan bezoeken. Wanneer Elena verhuist geeft Jenny haar een boekje (of eigenlijk een Boeky) mee, zodat ze haar altijd kan schrijven.
Een verhuizing is natuurlijk nooit leuk, helemaal niet wanneer je al je vriendschappen achter moet laten. Je beste vriendin is ineens heel ver weg. Maar verdient die ‘beste vriendin’ die titel eigenlijk wel? In dit boek heeft echte vriendschap een duidelijke plek. Soms voelt een vriendschap echt, maar word je eigenlijk min of meer gebruikt. Je eigen onzekerheid maakt dat je de ander denkt nodig te hebben.
Ook eigenwaarde en zelfvertrouwen hebben een duidelijke plek gekregen in ‘Acht dagen rotzomer’. Door alles met Elena mee te beleven zie je dit bij haar groeien. Steeds meer durft ze lef te tonen, eerst uit nijd richting Jenny, maar later steeds vaker om voor zichzelf op te komen. Om te doen wat zij wil.
En dan is er dat beeldje van de walvis die herenigd moet worden met Jonas, want die twee horen natuurlijk bij elkaar. Maar waarom doet buurman Hans zo moeilijk? En wat doet al die graffiti in zijn huis? De verhaallijn rondom de boze buurman geeft het boek een spannende twist mee. Tante Nannie en Elena kennen geen grenzen in het te pakken krijgen van het beeldje. Maar waar je als lezer jezelf vrij snel afvraagt wat er nou zo belangrijk is aan dat beeldje, vraagt Elena zich dat pas veel later af. Ook rondom tante en buurman Hans zit uiteindelijk nog een mooie verrassing.
‘Acht dagen rotzomer’ is een boek dat eerst als weinig bijzonder overkomt, maar wanneer je doorleest word je uiteindelijk meegevoerd door de vlotte pen van Janna de Lathouder. De kleine grapjes in het boek zorgen met regelmaat voor een grinnikje of een mooie glimlach. Ook weet De Lathouder een aantal woorden toe te voegen die direct duidelijk maakt wat er mee wordt bedoeld. ‘Elke minuut dat we langer onderweg zijn, voel ik het heimweetouwtje tussen mij en mijn oude leven verder aanspannen’. Wat een prachtig gevonden zin die in één klap Elena haar gevoel duidelijk maakt.
Kortom, een spatfijn verhaal, mooi taalgebruik met zo nu en dan een subtiele grap. ‘Acht dagen rotzomer’ is een heerlijk boek voor kinderen in de groepen 7/8 van de basisschool en voor ieder ander die zich kan herkennen in de situatie van Elena.
